Over mij

Ik ben Manou van de Zande en maak stukjes los bij anderen. Zelf schrijf ik ze ook. Dat doe ik al sinds ik de S achterstevoren schreef en de L met z’n pootje naar links. Ik fantaseerde mij een zoet ongeluk en wilde boekenschrijver worden.

Op een zwarte ochtend, ergens tussen mijn 17e en 18e verjaardag, vertelde een studieadvitrut mij dat er maar héél weinig mensen konden leven van Boeken Schrijven. Bijna niemand, eigenlijk. Ik geloofde haar, verdorie, en ging journalistiek studeren. Dat werden zowaar vier driewerf dolle jaren, en met alles wat ik daar leerde kon ik broodschrijver worden. Zo leefde ik toch van de pen, zij het dan niet als auteur van The Great Dutch Novel.

Zo ergens tussen mijn 33e en 34e verjaardag ontdekte ik dat er ook brood zit in andermans pen: ik bleek een goeie schrijfjuf. Voor grote mensen dan hè; aan kinderen lesgeven vind ik een stuk moeilijker. Die weten namelijk alles al.

Tussen mijn 44e en 45e verjaardag werd ik schoolhoofd van De Schrijfschool in Rotterdam. Ik hoefde niet te solliciteren, ik kon zó beginnen – tenslotte had ik deze baan zelf bedacht.
Wanneer ik mijn 50e-en-verder-verjaardag vier, hoop ik dat De Schrijfschool een instituut is waar niemand nog omheen wil, en dat mijn Great Dutch Novel van bureaula naar tafelblad is gepromoveerd.

Verder hunker ik, schrijvers eigen, naar aandacht. Lees mijn stukjes! Dus vind ik het leuk als jij tegen een Manou-verhaal opbotst, zoals nu. Misschien vind je er iets van, of steek je er wat van op. Of – en dat zou ik het állerleukste vinden – krijg je zin in zelf schrijven.

Want wat schrijven betreft ben ik een romantialisticus voor het leven. Schrijven is goed voor ziel en bloedvaten, voorkomt obstipatie in het denkkanaal en verlengt de lezersduur met járen, laat me je dat vertellen.